1.

Он повернусля на звук затвора ее фотоаппарата.
Сегодня, прогуливаясь по незнакомому городу, пытаясь найти что-нибудь интересное и необычное для своей коллекции фотографий, она забрела на эту маленькую кафешку, где в очереди за чаем стоял он. Стоял смирно, непринужденно, но в то же время слегка нервно, пытаясь не отличатся от толпы в той же очереди, стараясь слится с ней, а может и вообще стать невидимым. 
Он повернулся на звук затвора ее фотоаппарата.
Бесцеремонно щелкающие репортеры шли за ним целым стадом, и дело было привычное, хотя казалось, он никогда к этому не привыкнет. 
Она не была похожа на репортера. Выдавали ее испуганные большие глаза, в которых не было ни капли наглости. Совсем детское лицо и совсем не похожее на каменные лица журнальных ищеек. 
Он невольно улыбнулся, коротким кивком позволяя ей сделать еще несколько кадров. 
Оказалось, что она никудышный фотограф. Ни один снимок не смог передать весь его шарм и красоту. Хотя, посмотрев их, она сказала, что вышло здорово. Наверно, он просто не понимал, насколько красив вне снимков. 
И когда подошла его очередь, она поверулась, неловко прощяясь, и он неожиданно спросил ее имя. 
Он хотела увидеть фотографии. Никогда еще за это долгое время его не интересовали свои собственные снимки. Но и сам того не ожидая, он хотел увидеть эти фотографии. Ему хотелось увидеть себя ее глазами, может постараться поять что на самом деле значили для нее эти снимки. 
И она никогда не забудет, как он попросил о еще одной встрече. Пусть его и вовсе она не интересовала.
Наверно, в этом вся прелесть работы фотографа. Возможность еще раз увидеть свою модель.

***

Дождь никак не мог оставить его в покое – протекал за воротник уютного теплого пальто, трепал спутанные волосы и заставлял слезиться глаза. Солнце садилось, и с каждой минутой становилось все холоднее, но он все равно не двигался с места, медленно поворачивая бледными пальцами тонконогий фужер, глядя, как меняет на свету оттенки бордовая жидкость. Ему нравились английские дожди. Ровно как и английские туманы. Лондон всегда встречал его приветливым потоком с неба, и каждый раз возвращаясь сюда он чувствовал радость граничащуюся с ненавистью, и эта грань была болезненно тонкой. 
Здесь, в маленьком кафе под его квартирой было совершенно пусто, не считая методично напивающегося человека за соседним столиком, который казалось и сам не знал как забрел на эту улицу жилых комплексов. Хотя ему скорее всего было все равно, он утопал в своем собственном горе, в своел личной трагедии, вцепившись взглядом в стакан с виски, безмолвно прося помощи. 
Может ему тоже нужна была помощь. Может именно по этому он возвращялся в этот дом, каждый раз когда выдавалась свободная минутка, когда находился перерыв в потоке нескончаемых рейсов, аэропортов, отелей, он находил себя сидящим здесь, как будто ноги на автомате приводили его в это место, которое он называл домом. Он давно уже перестал подниматься туда. Там не было ничего, кроме воспоминаний, кроме прошлого, которое, казалось, караулило на каждом шагу, выжидая подходящий момент, чтобы вырваться на свободу и, сметая на своем пути с таким трудом возведенные заслоны, обрушиться всей своей темной тяжестью, чтобы уже наверняка, чтобы больше не было сил сопротивляться. 
В кафе было уютно. Несомненная близость с домом внушала ему чувство спокойствия. Казалось лишь в эти минуты он мог ощутить себя нормальным, простым незначительным человеком, которого не узнают и не преследуют камеры на каждом шагу. 
Судорожный горький глоток, от которого перехватило дыханье и на глазах выступили слезы. Отвращение. Вот что он чувствовал сейчас. К этой уже потеплевшей кислятине , которую здесь пытались выдать за бордо. И кажется, к себе. За то, что он все-таки здесь. За то, что даже находясь на пике своей карьеры, имея практически все, он не мог избавиться от текущей по его венам грусти и горечи. 
Может быть он был сумасшедшим, но он ценил эти моменты. Моменты, когда он мог опустить маску с лица и в полной мере почувствовать боль от того, чего ему не хватало больше всего. Чего не могли купить ни его деньги, ни его популярность. Они редки, эти моменты, но тем они дороже. 
Но укрываться под завесой профессии, летя из города в город, чтобы можно было хоть на мгновение забыть, что он смертельно скучает по дому дело пустое. Казалось бы, чем отличаются друг от друга десятки крупных европейских городов, с их готическими соборами, устремившимися ввысь, с их тесными старинными улицами и широкими современными проспектами, с россыпью разноцветных ночных огней и манящих витрин? В общем-то, ничем. 
И все же даже здесь, в замкнутом пространстве кафешки, он чувствовал Лондон. Казалось, он ощущал его кожей, вдыхал вместе с разлитыми в воздухе запахами табака и духов, не обращая внимания на крадущийся ливень, думал о чем то своем. 
- Сэр? Желаете заказать что-нибудь еще? 
Он рассеянно взглянул на выросшего словно из-под земли официанта и покачал головой. 
- Нет, не стоит. Счет, пожалуйста. 




Անավարտ

-Կորի՛ր այստեղից-մռմռթաց նա:
Կատուն մի արհամարհական հայացք նետեց նրա վրա: Դանդաղ շարժվեց դեպի սենյակի խորքը՝  պոչը պատին քսելով ու կարծես ասելով "սա իմ սենյակն է, ես այստեղ ապրել եմ ու կապրեմ":
-Զզվում եմ կատուներից-շշնջաց նա:
Ամենաշատը նրան ջղայնացնում էին կատվի՝ քննադատությամբ լցված կապույտ աչքերը: Նրան թվում էր, թե կատուն նայում է իրեն և ասում "Ես հետևում եմ քեզ. ես ամենինչ գիտեմ. ես պահում եմ քո բոլոր գաղտնիքները, մի մոռացիր այդ մասին":
Կարծես կատվի այս փոքրիկ մարմինը տեղավորում էր իր մեջ բնավորության հազարավոր անհասկանալի գծեր: Խորամանկություն, ստորություն, կեղտոտ հնարքների մի հավաքածու, որոնցից սարսուռ էր անցնում ողջ մարմնով:
Կատուն նստած էր օջախի դիմաց, պատին գցելով գորշ ստվեր: Հետևում էր նրան ձանձրացած կապույտ աչքերով,  ականջները գլխին սեղմած:
-Դուրս կորի՛ր, ասում եմ քեզ-գոռաց նա, չդիմանալով այլևս այդ կապույտ հայացքին:
Կատուն միայն ուշադիր նայում էր նրան, "չափում" ձանձրացած մեծ աչքերով, ինչպես մի չնչին խոչընդոտ իր ճանապարհին:
Գնալ կատուն չի պատրստվում:
Այս ամենը արդեն ծիծաղելի էր դառնում նրա համար: Բրդի մի կտոր: Ընդամենը բրդի մի կտոր, սակայն լցված այսքան ատելությամբ:
"Դու ես գնալու իմ փոխարեն"-ասում էր կատվի հայացքը-"Եվ երբ որ քո հետևից դուռը շրխկա, կսկսվի փոթորիկ: Փոթորիկ, որից դու չես կարողանա փրկվել."-ասում էր ժպիտը կապույտ աչքերի խորքում-"Իսկ ես կմնամ այստեղ, հաստ պատերով պաշտպանված, որովհետև այս ամենը իմն է: Նույնիսկ այդ աթոռը, որի վրա դու հիմա նստած ես, իմն է:
Իսկ դու կորիր այստեղից"
Բարձր դղրդոցով մեծ պատուհանների վրա հասավ անձրևը:
-Փոթորիկ...-վախեցավ նա, չիմանալով, որ կարդում է կատվի մտքերը:

Շարունակությունը կարդում ենք այստեղ.


Этюд в пестро-красных тонах

Холодный январский день закончился потоком снега, падающим с мрачного неба на старый дом. Том сидел, откинувшись на спинку большого потрепанного старого кресла. Его взгляд скользнул по собственным длинным  белым пальцам, бездумно вертевшим фамильное кольцо, но не задержался на них, а скользнул дальше по старинной и дорого обставленной комнате, к длинным шторам на окне. Тяжелые, красные шторы с затемненными от пыли складками выглядели изрядно потрепанными. 
Покрывающий полы толстый слой пыли взвился в воздух, возвещая, что холодный ветер все-таки пробрался в дом. Том поднял голову. Зажечь камин? Или оставить это место нетронутым и тихим, каким он его запомнил. Запах пыли казался сейчас почти ощутимым. Этот старый прогнивший дом принадлежал раньше его отцу. Он хотел сжечь все это место, очистить хотя бы кусочек мира от мерзких воспоминаний. 
Впрочем, ненавидеть собственный дом целиком дело пустое, он хорошо понимал — у него никогда не будет другого, и он не поддавался столь глупому чувству. Приют вовсе не был его личной тюрьмой, откуда его забрали и дали шанс на новую жизнь. Но уйти — еще не значит оставить. Ведь тьма, порожденная душой страдающего ребенка, объяснялась в два счета, а рожденная совершенной природой — не объяснялась никак.
Зловеще блестящие в свете луны красные шторы – всё, что осталось от столь ненавистного им родительского дома.
Он любил эти красные шторы. Любил прятаться за ними часами, воображать, что за ними есть портал в другой мир. Мир где ему хорошо и уютно. И красный внушал ему какое-то возвышенное от всех остальных чувство. 
И сейчас, всматриваясь в эти пестро-красные шторы, он с отвратительной ностальгией вспоминал себя. 
Снежные хлопья били в окна и таяли от соприкосновения с теплыми стеклами, сползали вниз, создавая иллюзию дождя. 
Он не любил красный. Точнее у него просто не было никакого любимого цвета, и это всегда казалось ему естественным. Красный он не любил, он придавал ему значения и ассоциировал с собой, с тем, как у него все сложилось. 
Он никогда не был таким, каким его представляли, никогда. Абсолютное зло, одинокий тихий ребенок и тот, кто опасен с пеленок — это не он. 
В глубине души, не напоказ, он всегда был с той, другой стороны: не такой веселый и жизнерадостный, не такой популярный и простой, но все же обычный. 
Они знают лишь басню, не быль. Его друзья, точнее предшественники — они тоже знакомы с одной лишь сказкой, названной в его честь.

И в этой сказке, как и в жизни, у него сегодня день рождения.
Он мог быть плохим ребенком — и был им. Не улыбался, когда все улыбались, и хохотал, когда все рыдали. Ему никогда не хотелось помочь страждущим, а тушка раздавленной кошки на мостовой не вызывала в нем никаких чувств, кроме желания прикрыть нос и поморщиться.
А каким еще он должен был быть?  В приютах нет добрых детей. Она, доброта, во всех погибла смертью храбрых, и из тех, с кем ему довелось быть знакомым, сердечным казался один только завхоз, да и то по причине своего слабоумия.
Еще тогда маленький озлобленный мальчик решил про себя. Раз он настоящий не нравился окружающим его людям, то это никакая не беда — он с легкостью станет другим.
Он смеется. Громко, надрывно, оглушающе. Смех отражается от каминных плит, от пола, потолка, и поглощается красными шторами, в которые он вглядывается уже много часов.
"С днем рождения, Том"-шепчет он про себя, поджигая край пестро-красной материи. 

Written for a very special person.
"Happy Birthday, Anahit
This is the least I can do from across the continent to make this day special for you.
I love you and miss you a lot. 
All the best is yet to come.
:*"

Ուշացած

Բարև Դեկտեմբեր.
Ոնց որ մի երկու ամիս առաջ նույն տողը գրած լինեմ, ոչ թե մի տարի:
Գիտեմ, գիտեմ. ամոթ ինձ: Վաղուց չէի գրել: Շատ վաղուց.
Ամեն անգամ սենց երկար լռությունից հետո խոստումնալից գրառում եմ անում, ասում եմ թող ներեն ինձ բոլոր նրանք, ովքեր դեռ ինձ կարդում են, լիքը բան ա կուտակվել, հեսա կպատմեմ.
Ու տենց էլ ձայն չեմ հանում: Տենց էլ իրականում չեմ գրում, թե ինչա կատարվում, ինչով եմ զբաղվաց, ինչի չէի գրում: Վերջերս անձնական գրառում ընդհանրապես չեմ էլ արել, մի քանի կարճ պատմվածք եմ գրել ու նորից լռություն: Ամոթ ինձ: Բլոգ ա չէ, յա:
Չգիտեմ ինչի:
Նրանից չի իհարկե, որ ասելու բան չունեմ:
Հերթական դեռ անավարտ պատմվածքը գրելուց աչքիս ընկան բոլոր կիսատ գրված ու պահպանած գրառումներս: Ինչ-որ դեպքերի մասին, որոնք վաղուց անցել են. ինչ-որ մարդկանց մասին, ովքեր այլևս իմ կյանքում չկան: Իմաստ էլ չունեն արդեն էտ գրառումները: Ուշացել են:
Մի քանի օր առաջ, դասի գնալուց ինձ բռնեցի էն մտքերի վրա, որ երբ մարդիկ հարցնում են ոնց ես, ուզում եմ սենց խորը շունչ քաշեմ ու ասեմ "լավ, բայց կիսատ": Չսկսեք ձեր ռոմանծիկան առաջ բրդել, բա երկրորդ կես, բլաբլա: Դրա մասին չի խոսքը հիմա:
Ուղղակի կիսատ: Ամենինչնա կիսատ: Համ լավ ա ամեն ինչ, ըստ պլանավորածի ա ընդանում, դանդաղ, բայց հաստատուն քակլերով: Համ կիսատ ա:
Զգում եմ, լիքը չասված խոսքեր են կոկորդս ճնշում: Լիքը ուշացած ու կիսատ խոսքեր, որոնք էլ դժվար ասեմ:
Լիքը չիրագործված պլաններ:
Անսպասելի ու նույնիսկ անտեղին զգացմունքներ:
Անցած տարին էլ որ հիշում եմ, սիրտս կանգնումա:
Է~հ, ահագին ժամանակ ա անցել: Ահագին բան ա փոխվել:
Լավ, հիմա միքիչ մանրամասն ու սկզբերից:
Ամենամեծ նվաճումը իհարկե, քոլեջ ընդունվելն էր: Մասնագիտություն փոխելը:
Մի տարի ամեն կարգի քննադատություններից ու մեղադրանքներից հետո, երբ նույնիսկ հարազատներտ են թարս նայում որոշումներիտ, փորձում իրանց ուզածը երկրորդ անգամ վրատ կապել, համոզել որ սխալ ես, որ բան չես հասկանում, որ բան չի ստացվելու մոտտ, ի վերջո համառորեն մնալ քո կարծիքին ու հասնել նպատակին, թեկուզ և շատ չնչին ու նախնական նպատակին, իհարկե նվաճում էր:
Կոտէ սկազալ, կոտէ զձելալ:
Հիմա մի տեսակ էլ պանիկա անելու կարիք չկա, ամեն ինչ իրա հունով գնումա առաջ: Բայց դե ես ոնց կարամ պանիկա չանեմ:
Փֆֆ, ուշադրություն մի դարձրեք, իմ ձմեռային մառազմի շրջանը սկսել ա: Բա էլ ինչի եմ ձեր կարծիքով դաս անելու փոխարեն բլոգգեռը բացել:
Լավ ա, որ ստացվեց: Ուժ ա տալիս էտ փաստը:
Չստացվածների վրա էլ մեծ կոմիկ սանս շրիֆտով գրած ա "you tried":
Ասածս ինչ էր.
Բարև~  երևանյան ժողովուրդ :Դ
Կոտէն արդեն ամառն ա ձեր հետ պլանավորում :Պ




731

Ամեն անգամ առավոտյան շուտ կարթնանայի,առանց դժգոհելու կվերցնեի հեծանիվս ու կգնայի դեպի այն սրճարանը, որտեղ ամեն օր աշխատանքից առաջ դու գալիս և սուրճ էիր ըմպում:
Նստում էի քո մշտական սեղանիկի դիմացը, ասել է թե, լավ հարմարվում ու սպասում քո սև շողքին:
Այդ օրը սովորականի պես քսան րոպե շուտ էի հասել տեղ,պատվիրել էի ինձ քո սիրած սուրճը ու սպասում էի,որ գաս…
Սպասում եմ,սպասում … այնքան ուժեղ եմ սպասում,որ լսում եմ ժամացույցիս թքթքոցը…Դեռ երբեք ժամանակը այդքան ծանր չէր շնչել.. ես էլ էի հազիվ շնչում…Սուրճս սառչում էր,,իսկ ես ուրվականի նման հայացքս հառել էի դռանը ու սպասում էի.. չգիտեմ ավելի շատ քո գալուն էի սպասում,թե քո գնալուն:
Սև կոստյում, սպիտակ վերնաշապիկ, սև փողկապ, գեղեցիկ հարդարված մազեր, կախարդական օծանելիք..պաշտոնական հայացք…ահա այսպիսին էի ես քեզ հիշում այս երկու տարիների ընթացքում:Իսկ ես անգամ չգիտեի դու նկատել ես ինձ երբևէ , նկատել ես արդյոք ,որ մի խենթ աղջիկ երկու տարի շարունակ իր հայացքով քեզ բարևել ու հաջողություն է մաղթել,ամեն անգամ հրաշքի ակնկալիքով…
Չես նկատել,այլապես այսօր չէիր ուշանա…
Կարծում էի ,թե ժամանակի հետ ընկերացել եմ,ու նա իմ օգտին է առաջ գնում, կարծում էի ,որ մոտ է այն օրը ,երբ վերջապես քո հայացքը կհանդիպի իմ հայացքին ու կժտաս, կժպտաս քո ժպտով աննկարագրելի…
Հիշեցի,որ ձեռքիս տակ սուրճի բաժակ ունեմ, մի կում ու հասկացա ,որ արդեն երեք ժամ է ես այստեղ եմ ու սուրճս սպասելուց է դառնացել այսքան .. Սառն էր սուրճս ինչպես իմ միտքը,սառն էր ինչպես իմ սիրտը..
Հանկարծ…

Տապչկայով ինքնասպան լինելու 12 մեթոդները

1. Կապել տապչկան երեսին, խեղդվել
2. Կուլ տալ տապչկան
3. Քանդել տապչկան, թելերը առանձնացնել, ամուր պարան հյուսել և կախվել
4. Սրել տապչկան և փրթվել
5. Ջրիկ մետաղ լցնել տապչկայի մեջ, սառեցնել, ուժեղ խփել գլխին
6. Մցնել տապչկան ականջի մեջ, մյուս ականջից հանել
7. Պահել մի ձեռքում տապչկան, կանգնել պատուհանի ծայրին, այնպես անել որ տապչկան գերակշռի
8. Կպցնել տապչկաները ականջներին և աչքերին, դեզինֆորմացիայից մեռնել
9. Ինչ-որ օլիգարխի կամ գողական չուվակի սիրած տապչկան գողանալ
10. Տապչկաներով դուրս գալ զբոսնելու մի ցուրտ ձմեռային գիշեր
11. Մեխել տապչկաները ոտքերին, արյան կորստից մահանալ
12. Տապչկաներից փոշի սարքել, շնչել(քաշել) , տան բոլոր տապչկաները փոշի սարգել, շնչել(քաշել), մահանալ տապչկաի օվըռդոզից

    Հիշողություն Մաս 2


    Մաս 1-ը կարդում ենք այստեղ

    -Բարև,-շշնջացի ես:
    -Բարև,-կարծես լսեցի հեռավոր պատասխան:
    Սարսուռ անցավ ողջ մարմնովս: Նայեցի շուրջս: Նստարան, հսկայական բարդի: Ամեն ինչ հենց այնպես էր, ինչպես ես հիշում էի: Վաղուց է չէի եղել այստեղ:
    -Կարոտել եմ…-լսվեց նորից շշնջոց:
    -Ես էլ…-չդիմացա ես ու պատասխանեցի:  Պատասխանեցի բարդու տերևների խշշոցին: Արցունքները գլորվեցին աչքերիցս: Մաքրեցի շալով ու ավելի պինդ փաթաթվեցի:
    Այս ամենը ինձ ուղղակի թվում է: Կարոտի ցավը այնքան իրական է, որ ցավում է ամբողջ մարմինս:
    Մեղադրելն հիմա ավելի հեշտ էր թվում քան ուրիշ ինչ-որ բան զգալ:  Մեղադրանք և զայրույթ: Եվ կարոտ: Սարսափելի մի կարոտ, որն անցնում է անոթներով, խառնվելով արյան հետ, այրում է մարմնի ամեն մի հատվածը, ամեն մի մոլեկուլը: Այրում է, սև հետքեր է թողնում հոգուս վրա, սև մոխրոտ հետքեր, որոնք ժամանակի ընթացնում ավելի են սևանում ու ցավում:
    Ինչ անել? Ինչպես շարունակել կյանքի ճանապարհը միայնակ?
    Դիմացս կարծես մի հսկայական դուռ է փակվել, երջանկության դուռ, որի հետևից գալիս է նրա ձայնը, նրա ծիծաղը:
     Պարկում եմ նստարանին: Քամին ուժեղանում է: Մրսում եմ:
    -Վեր կաց, վեր կաց գնա տուն-ասում եմ ինքս ինձ:
    Բարդու տերևներն են խշշում, հիշացնելով ինձ այս աշխարհում ամենաթանկ և ամենասիրելի մարդու ձայնը, որը ես էլ երբեք չեմ լսի:

    Հիշողություն


    Երեկոյան ժամերին էր. գիրքս փակեցի, ասես վերջին անգամ հին թերթերի իմաստուն հոտը շնչեցի. ժպտացի:
    Ոտաբոբիկ էի,դուրս եկա պատշգամբ:
    Քամի էր.մազերս վազում էին մարմնիս երկայնքով,իրենց հետ բերելով գալիք անձրևի թարմությունը:
    Մեկ-երկու րոպե անց երկնքից անձրև մաղեց: Խելքիս փչեց դուրս գալ տանից, հենց այդպես ոտաբոբիկ, մորս գործած ծաղկաշատ շալը ուսերիս:
    Քայլում էի ինձ այնքան ծանոթ ճանապարհով, բայց թվում էր , թե գնում էի դեպի անհայտություն, էնպիսի մի զգացում էր ,ասես կույր մարդը կքայլեր անտառում մոլորված:
    Ոտքերս էին թելադրում ինձ` ուր գնալ, անկարող էի ինչ-որ բան զգալ կամ թե հասկանալ:
    Միայն շարժս էի զգում, թեթև,լ ողացող շարժս:
    Միտքս զբաղված էր, արագ-արագ հյուսում էր տարբեր հեքիաթներ ` կազմված մեկ նախադասություններից:
    Ուզում եմ կրկին նրա շնչառության մեղեդին լսել
    Մկանուտ ձեռքը սեղմել ու համբուրել
    Կապտականաչ աչքերը փակել ու իմ տաք շուրթերով հպվել
    Սերը նման է երկնքից թափվող անձրևի ` չես հասցնում նրան բռնել ու պահել
    Սերը նման է հյուսիսից եկող քամու ` նրա սառնությունը քո մարմինը իրենով է անում, բայց դա տևական չի լինում
    Մտքերիս մեջ խորտակված և անգամ օգնության համար ձայն ու ծպտուն չհանած, ես չնկատեցի ,թե ինչպես հասա մի այգի ` մեր այգին, ու հասցրի անգամ հարմար տեղավորվել նստարանին ` մեր նստարանին: